ΜΥΘΩΔΙΑ

0

[m1-2.jpg]

Τον Ιούνιο του 2001, στις 21/6/2001 η εκεί κοντά στο ηλιοστάσιο όταν ο Άρης θα ερχόταν σε σύνοδο (ευθυγραμμιζόταν ) με τις στήλες του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε η συναυλία του Βαγγέλη Παπαθανασίου «ΜΥΘΩΔΙΑ».


Λέγεται ότι την είχε συνθέσει από το ΄93 και ότι την είχε κάπου καταχωνιασμένη, ώσπου η NASA, ζήτησε από διάφορους συνθέτες κάποιο μουσικό θέμα το οποίο θα γινόταν ο ύμνος για την αποστολή ενός δορυφόρου στον Άρη, που θα χαρτογραφούσε τις υπόγειες ποσότητες νερού (πάγου). Υπήρξαν πολλές προσφορές, αλλά επικράτησε η Μυθωδία!!!! Το CD υπάρχει μέσα στον δορυφόρο και παίζει συνέχεια τη μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου στο Διάστημα.

Δηλαδή η μουσική, ο ρυθμός, η αρμονία ,οι υποτιθέμενοι στίχοι και τα μαθηματικά (αφού η μουσική ως μέρος της ακουστικής επιστήμης μπορεί να αναλυθεί σε ημίτονα και συνημίτονα οπότε και να μετατραπεί ο ρυθμός σε μαθηματικά και το αντίστροφο) της Μυθωδίας ταξιδεύουν στο διάστημα.

Κατά καιρούς πολλοί «ερμηνευτές» προσπάθησαν να εντοπίσουν και αναλύσουν τους στίχους της Μυθωδίας. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονιστεί ότι και ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και η NASA ουδέποτε παραδέχθηκαν δημοσίως την ύπαρξη στίχων.Παρόλα αυτά και με αφορμή την τελευταία εκπομπή του κ. Χαρδαβέλα παρουσιάστηκε μία αξίολογη κατ΄ εμέ εκδοχή ύπαρξης και ανάλυσης στίχων στη Μυθωδία από τον ΕΧΕΤΛΑΊΟ και τον ΠΕΛΑΣΓΟ που την παρουσιάζω σε αυτό και τα επόμενα άρθρα ανά Movement (λόγω το ότι ο συνολικός όγκος των στίχων και της ανάλυσης είναι μεγάλος:

«Κατ' αρχάς.,.ο τίτλος του «έργου»: ΜΥΘΩΔΙΑ. θα μπορούσε άνετα να ερμηνευτεί ως ΜΥΘΟΣ+ΩΔΗ ή ως ΜΥΘΟΣ+ΔΙΑΣ. Πρόκειται για ένα «τραγούδι ιστορίας (ιστορικής μείζονος σημασίας ίσως;)» ή απλά για μια «εξιστόρηση που αφορά τον Δία»; Ότι και να ναι, ίσως να είναι νωρίς να το διασαφηνίσουμε από τώρα. Ετυμολογικά, τουλάχιστον, μάλλον η ερμηνεία ότι η Μυθωδία είναι παράγωγο των λέξεων ΜΥΘΟΣ + ΩΔΗ φαίνεται να είναι κι η επικρατέστερη, γιατί το να αλλάξει το Ο σε Ω κατά τη συναίρεση των πιθανών λέξεων ΜΥΘΟΣ + ΔΙΑΣ είναι λίγο παράτολμη, έως αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω, ότι έχουμε να κάνουμε με μια πιο σύνθετη ομάδα λέξεων, που αποτελούν οι: ΜΥΘΟΣ+ΩΔΗ+ΔΙΑΣ. Ένα τραγούδι, υπό μορφή μύθου, για το Δία. <ΜΥΘΟΣ+ΩΔΗ+ΔΙΑΣ> -> <ΜΥΘΟΣ+ΩΔΗ+ΔΙΑΣ> - ΜΥΘΩΔΙΑ.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ξεκινάμε με μια πανοραμική άποψη του λεκανοπεδίου, όσο παρουσιάζονται οι συντελεστές της παράστασης. Η κάμερα γυρίζει αργά αργά καλύπτοντας όλο το λεκανοπέδιο, κι εστιάζει τελικώς στο ναό του Δία, στο γνωστό μας Ολύμπιο....φωτισμένο σε κατάλευκο Φως. Επίσημη ώρα έναρξης 20:45. Η μουσική πανδαισία ξεκινά. Οι απαλοί ήχοι από το συνθεσάιζερ ανεβαίνουν στη μουσική κλίμακα ολοένα και περισσότερο, όσο διαρκεί η μικρή αυτή εισαγωγή.


Εικόνες του πλανήτη ΑΡΗ προβάλλονται στους θεατές, σα να προσγειώνεται ο κάθε θεατής πάνω στην επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη, ενώ δευτερόλεπτα μετά επιστρέφουμε πίσω στη Γη, στο σημείο, όπου λαμβάνει χώρα η ΜΥΘΩΔΙΑ. Όχι όμως κάπου τυχαία, αλλά ακριβώς πάνω από τις υπάρχουσες στέρεες ακόμη κολώνες του Ολυμπίου. Αν προεκτείνουμε νοερά τον εξωτερικό κίονα, θα «πέσουμε» πάνω στον πλανήτη ΑΡΗ, που εκείνη τη στιγμή φαίνεται να έρχεται σε «σύνοδο» με τον επίγειο ναό. Από τα μεγάφωνα, «ανακοινώνεται» πως αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή ο Αρης «περνά» ακριβώς από πάνω από το κεφάλι των θεατών.
Ο συνθέτης με κλειστά πλέον τα μάτια του, στρέφει τη ματιά του προς τα πάνω, προσκαλώντας τους θεατές στη μέθεξη. Ο «Οφθαλμός της Δίκης» προβάλεται στο λευκό πανί. Το μάτι του Δία, που τα βλέπει όλα.... μια μικρή εστίαση στην γειτονική φωτισμένη Ακρόπολη....και το πρώτο Movement έχει κιόλας αρχισε.



MOVEMENT I (ΣΤΙΧΟΙ)
ΟΝΕ, TWO, THREE,
ONE TWO THREE,
ONE TWO THREE.

(ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ) ΔΙ--- Α Ε-- ΛΑΔΙ—-Α Ε—-ΛΑΔΙΑ Ε--ΛΑΔΙΑ Ε--ΛΑΔΙΑ Ε—ΛΑ 
ΔΙΑ Ε--ΛΑ

(ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙΑ Ε-ΛΑ
ΔΙΑ Ε-ΛΑ
ΔΙΑ Ε—ΛΑ
ΔΙΑ Ε-ΛΑ
ΕΛΑ
(ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ)ΔΙΑ ΕΡΩΤΑ ΖΗΤΩ ΣΥ ΕΛΑ
ΔΙΑ ΣΥ ΘΕ ΜΟΥ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΩ ΜΕΝ ΣΥ ΕΣΥ ΠΑΙ ΘΕΕ
(ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
(ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΕΝ ΖΕΙ ΘΕΟΣ ΕΝ ΖΕΙ ΘΕΟΣ
ΖΗΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ
ΖΗΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ
ΜΕΝ Η ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΜΟΝΗ
ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΠΑΙ ΖΕΥ
ΠΑΙ ΔΕΙ ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕΙ ΠΑΙ
ΔΕΙ ΠΑΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ
ΔΙΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ
(ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙ­Α ΤΕ ΤΗΝ ΜΗ­ΤΕΡΑ ΕΛΑ
(ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙΠΙΠΙΠΠ ΔΙΠΙΠΠΙΠΙ
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΔΕΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ (Χ4)

Επεξηγήσεις:
Το Μovement Ι ξεκινά με δύο θηλυκές μορφές να ξεπροβάλουν στο σκοτεινό ουρανό. Προσωπογραφίες της Ίσιδος με τον Οφθαλμό της Δίκης να φαίνεται και πάλι στο λευκό πανί. Από τα μεγάφωνα ακούγεται κι η μοναδική, σε μη ελληνική καθαρή γλώσσα, φράση «ΟΝΕ, TWO, ΤΗREΕ» που επαναλαμβάνεται τέσσερις συνολικά φορές (άρα σύνολο 12!!! Φορές, σύνολο αριθμών), όσο η μουσική ένταση δυναμώνει. Η προτομή του Δία εμφανίζεται στους θεατές και ξαφνικά η συγκεκριμένη εικόνα έρχεται ακόμη πιο μπροστά (ζουμάρει), και πλέον τα μάτια του Δία κοιτούν...ενώ ο αντρικός χορός καλεί τον Δία. «ΔΙΑ ΕΛΑ» .Λίγο παρακάτω το ίδιο θα κάνει και μόνος του ο γυναικείος χορός. Πέντε φορές επαναλαμβάνουν οι άντρες, 4 οι γυναίκες ξεχωριστά, και άλλη μια από κοινού, στο τέλος όλοι μαζί τονίζουν τη λέξη «ΕΛΑ». Το κάλεσμα του Θεού, μόλις ξεκίνησε.


Η συγκεκριμένη «τακτική» εναλλάξ προσφωνήσεων διατηρείται με τον ανδρικό χορό να προσφωνεί το Δία «ΕΡΩΤΑ», δηλ. «αγαπημένε», και με το γυναικείο να απαντά «ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ» (=εσύ παιδί πρέπει). Δε θα ήταν λογικό να προσφωνηθεί ο θεός ΕΡΩΣ σε αυτή τη φάση, ειδικά αν αναλογιστούμε, πως ο Ησίοδος στη Θεογονία, αναφέρει... «εν αρχήν ην το Χάος, η Γη κι ο Ερως»...άρα εύλογα ο Δίας «γεννιέται» μετά την αρχική Τριάδα. Ποιος λοιπόν, ο λόγος, ο χορός εδώ να προσφωνήσει τον Έρωτα; Σκεφτείτε απλά τι λέμε όταν αγαπάμε κάποιον... «από εδώ ο ερωτάς μου...» (=από εδώ ο/η αγαπημένος/η μου!). Άρα, πρόκειται για μια προσφώνηση ενός προσφιλούς σε μας προσώπου.

Ο γυναικείος χορός ασταμάτητα προφέρει τη φράση (μτφ) «ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ» με τον αντρικό χορό να παρεμβαίνει και να λέει «ΖΗΤΩ ΕΣΥ, ΕΛΑ» (ζητώ εσένα να έρθεις) ή «ΖΗΤΩ, ΕΣΥ ΕΛΑ» (ζήτω, έλα εσύ!). Βέβαια, με μια προσεκτικότερη ανάλυση η δεύτερη εκδοχή είναι πιο σωστή, γιατί για να είναι συντακτικά σωστή η πρώτη θα έπρεπε να είναι «ζήτω σε έλα». Συμπληρώνει λίγο μετά «ΔΙΑ ΕΣΥ ΘΕΕ ΜΟΥ. Και πλέον σύσσωμος ο χορός προστάζει «ΚΙ ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ».

«ΕΣΩ ΜΕΝ ΣΥ» = εσύ είσαι μέσα μας / εσύ παιδί θεϊκό. «ΕΣΥ ΠΑΙ ΘΕΕ».
Μισό λεπτό.... αν ο παιδί ζει μέσα μας, τότε μήπως η Μυθωδία είναι μια πρόσκληση των παιδιών του Δία;... του Έλληνα γενικότερα; Ή είναι απλά μια δήλωση πως εμείς είμαστε απόγονοι του;


Παρακάτω...Ένας Θεός ζει. «ΕΝ ΖΕΙ ΘΕ-ΟΣ». Η πρόταση αυτή επαναλαμβάνεται εις διπλούν. Θα μπορούσε, όμως να μεταφραστεί και πως «Ο ΘΕΟΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ μας».
Ο χορός συνεχίζει την παράκληση...


«ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ» πάλι εις διπλούν. Ζητά εκτός από τον Δια, το ΠΑΙΔΙ, ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ. Ερώτηση....ποια είναι η μητέρα; Αναφέρεται ο χορός στη ΡΕΑ/ΕΡΑ-ΗΡΑ;Ή....στην μητέρα του παιδιού; Ποιου παιδιού; (Ο Όμηρος εμφανίζεται....)«ΜΕΝ Η ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ» ... η μεν από το Δία (έρχεται; / υπάρχει; / υφίσταται;) «ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ» ... μόνη της από το Δία... (έρχεται; / υπάρχει; / υφίσταται;)
Αν η μητέρα είναι ΘΕΑ, και δη η ΗΡΑ /ΡΕΑ που μυθολογικά είναι το ίδιο πρόσωπο, έχει νόημα να λεχθεί πως η μητέρα υπάρχει από μόνη της....καθότι προϋπάρχει του Διός. Αν, όμως δεν εννοείται η ύπαρξη κάποιας θεάς του επίσημου δωδεκάθεου, αλλά μια πιο παλιά, αρχέγονη θεότητα, με μεγαλύτερη δύναμη από μια ΗΡΑ ή μια ΡΕΑ, τότε αυτή η μητέρα είναι η ΕΚΑΤΗ. Η θεά της Νύχτας, της Γονιμότητας (=μητέρα!), αλλά και η θεά που φέρνει την καταστροφή. Επίσης, μπορεί να αναφέρεται στην Πηνελόπη, που κατονομάζεται στο τέλος,.η οποία όμως, δεν είναι θεά. Απλά είναι μια γυναίκα που είναι μητέρα....άρα μιλάμε για μια γυναίκα έγκυο σε ένα θεϊκό παιδί....και ίσως το παιδί ακόμη να μην έχει γεννηθεί.


Για να σας κάνω τώρα να σκεφτείτε λίγο....πότε είδαμε όλοι μας μια γυναίκα ΈΓΚΥΟ που έρχεται από το διάστημα; Αύγουστος. 2004 στην 1η Ολυμπιάδα της Νέας Εποχής1. Μετά την παρέλαση των αρμάτων...μια γυναίκα....ξεπροβάλει την φωτισμένη της κοιλιά στο σύμπαν...και εκείνο ανταποκρίνεται...κάνοντας τα άστρα να λάμπουν. Ο εκφωνητής στην τελετή έναρξης λέει... η Ήρα ανακάλυψε πως τυχαία θήλαζε ένα άγνωστο μωρό...τον Ηρακλή, χαρίζοντας του με το γάλα της, την Αθανασία....Ο Γαλαξίας...το γάλα τροφή του σύμπαντος...κι αμέσως το στάδιο πλημμυρίζει από αστέρια.

Μήπως, λέω μήπως, αυτό που παρακολουθήσαμε όλοι μας στην μαγική τελετή έναρξης, δεν ήταν μόνο μια τελετή έναρξης για τους Αγώνες, αλλά και μια εναρκτήρια τελετή για έναν Αγώνα που θα ξεκινήσει εντός ολίγου; Μήπως αναμένεται η γέννηση ενός παιδιού, που από την κοιλιά της μάνας του ακόμη, αγέννητο, φωτίζει τον κόσμο; Σας θυμίζει κάτι αυτή η εικόνα;

Σκεφτείτε μόνο την αίγλη που άρχισε να αποκτά η χώρα μας, μετά το Ευρο2004, και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά, και την γνωστή σε όλους μας ιστορία της άμωμου συλλήψεως του Κεχρισμένου, που πριν ακόμη γεννηθεί το σύμπαν άρχισε να «αντιδρά» με διάφορα συπαντικά μέσα, όπως πχ το άστρο της Βηθλεέμ. Αν δε μάλιστα συνδέσουμε και τα λόγια του Χριστού, πως στη 2η παρουσία του στη Γη θα έρθει ταχέως όπως το πρωινό άστρο (ο Σείριος), και το Movement Ι, όπου το ίδιο αναφέρεται και στον ΔΕΙΜΟ, που πρέπει να έρθει εδώ «ταχύ», καταλαβαίνετε την προφανή σχέση των μυστικιστικών συμβόλων της συμφωνίας.
Ο χορός συνεχίζει εμφατικά να ζητά και την εμφάνιση του παιδιού, που πρέπει να έρθει, ενώ ταυτόχρονα σύσσωμος ο Χορός σηκώνει τα χέρια του σε στάση ικεσίας, κάνοντας δέηση «ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ» στον Δία.... και στη Μητέρα (ΤΕ ΤΗ ΜΗ ΤΕ ΡΑ). ΕΛΑ (να έλθεις/έλθετε!)...ενώ στην οθόνη προβάλλονται μορφές τόσο του Δία, όσο κι ενός νεαρότερου σε ηλικία ανδρός, στο κέντρο της οθόνης, με δεξιά κι αριστερά πλήθος κόσμου σε στάση ικεσίας επίσης. Το Μovement Ι «κλείνει» με τον Οφθαλμό της Δίκης πάλι σε πρώτο πλάνο.



ΜΟVΕΜΕΝΤ II (ΣΤΙΧΟΙ)

Ω Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕΩ Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥΕΙΗΜΕΤΕΡΕ ΗΜΕΤΕΡΕ ΕΝ ΖΕΥΑ-ΜΕ-ΜΠΤΕΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΘΕΕΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΕΥ ΖΗΝ ΑΠΕΡΑΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΛ-ΛΗΝΕΚΑΜΝΕ ΣΕΩ ΔΙΑ ΕΝ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕΩ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΕΙΟΔΕΥΕΤΑΙΕΝ ΕΝΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΘΕΕΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙΕΝΙΟΤΕ ΟΔΕΥΕΤΑΙΗΡΘΕ ΚΙ ΕΔΩ ΗΡΘΕ ΚΙ ΕΔΩΩΩΩΕΝ Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕΕΙ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕΩ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕΕΙ ΔΙΑ ΕΝΠΟΟΟΤΕ ΩΩ ΔΙΑ ΕΝ ΕΚΑΜΝΕ ΕΚΑΜΝΕΕΝ ΔΙΑ ΕΝ Σ'ΕΚΑΜΝΕ ΕΚΑΜΝΕΕΝΙΟΤΕ ΟΔΕΥΕΤΑΙΗΡΘΕ ΕΔΩ ΚΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΦΩΣΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕΣΕ ΕΚΑΜΝΕΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΕΙ ΔΙΑ ΕΝΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕΩ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ 'ΔΩΕΙ ΔΙΑ ΕΝΕΙ ΔΙΑ ΕΝΠΑΤΕΡΑ ΘΕΕΗΡΘΕ ΕΔΩΩΩΠΟΟΟΤΕΕΕ ΘΑΑΑΑ 'ΡΘΕΙΠΙ ΕΔΩΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΕΔΩΕΙ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΠΛΗΝΗΜΕΤΕΡΕΕΝ ΖΕΥΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΕΥ ΖΗΝΑΠΕΡΑΤΕΠΟΤΕ
ΖΗΝ


Επεξηγήσεις:

Μετά από μερικά δευτερόλεπτα χειροκροτημάτων, το Μovement II ξεκινά με τυμπανιστές να ηχούν πολεμικό χορό, ενώ περικεφαλαίες εμφανίζονται στο λευκό φόντο. Κόκκινο χρώμα της φωτιάς και του πολέμου εξαπλώνεται παντού. Όσο ο ανδρικός χορός προφέρει Ω ΔΙΑ Ε, προβάλλεται ο Αστερισμός του Ωρίωνα με το γνωστό του νεφέλωμα, και στο κέντρο του το πιο φωτεινό του άστρο του σύμπαντος, ο Σείριος. Οι περικεφαλαίες θυμίζουν μυκηναϊκά αντίγραφα που φορούσαν οι πολέμαρχοι της εποχής του Αγαμέμνονα, και του Αχιλλέα. Μια μάχη εξιστορείτε στους θεατές, που θα ακολουθήσει. Το χρώμα της φωτιάς που προκαλείται από τα όπλα του πολέμου, κι οι πολεμικές ιαχές το δηλώνουν ξεκάθαρα, ενόσω ο ανδρικός χορός εξιστορεί τη σχέση του πατέρα μας Δία, με εμάς τα παιδιά του. Αυτό αναφέρεται ξεκάθαρα επίσης όταν στην αρχή του Μovement ΙI ο χορός λέει ΖΕΥ ΕΙ, που σημαίνει ΖΕΥ των Ελλήνων. Η πολυσημαντότητα, όμως, της ελληνικής γλώσσας, σε συνδυασμό πάντα με το τι υπάρχει πριν αλλά και μετά στο κείμενο της Μυθωδίας, μας φανερώνει πως το ΖΕΥ ΕΙ είναι στην ουσία, όχι μόνο μια ονοματική φράση, αλλά ένα ρήμα - για τις ανάγκες της Μυθωδίας - χωρισμένο, που φανερώνει κίνηση. Ο Δίας ζεύει τα άρματα του, κι ετοιμάζεται για ένα (διαστημικό) ταξίδι.

Στη συνέχεια ο Χορός χαρακτηρίζει το Δία άμεμπτο και μοναδικό Θεό, και πως μέσα από την απεραντοσύνη του γεννήθηκε ο Έλληνας. Ύστερα, τον παρακαλεί έμμεσα να «κοπιάσει», να «έλθει προς τα εδώ» δηλαδή. Αναφέρεται στη παρούσα δέηση και αρχίζει ήδη από αυτό το σημείο να εξιστορεί την ιστορία του Ελληνισμού, από τότε που στη Γη κυβερνούσε ακόμη ο παππούς του Δία, Ουρανός.

Ο Χορός αναφέρεται στο ότι ήδη μια φορά στο παρελθόν ο Δίας ήταν εδώ, και πως εδώ (στην Ελλάδα) είδε και το φώς, όταν στους θεατές εμφανίζεται να κεντράρει ο σκηνοθέτης στην Ακρόπολη φωτισμένη επίσης σε χρώματα φωτιάς. Η παράκληση επανεμφάνισης του Δία συνεχίζεται και το Μovement «κλείνει» με ένα αναπάντητο ερώτημα «ΠΟΤΕ ΘΑ ΡΘΕΙ ΑΠΟ ΕΔΩ;» προς τον πατέρα Δία.






ΜΟVΕΜΕΝΤ III (ΣΤΙΧΟΙ)

ΠΑΤΕΡΑ ΖΗΝΑ, ΕΔΩΣΙ ΤΟ ΣΩΜΑΟΣΟΙ ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΗΛΥΣΙΑ ΑΣ ΜΝΩΜΕΝ ΑΝΕΥ ΣΟΥΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΜΕΝ ΑΓΩΝΙΣΘΗΚΑΝ ΚΟΣΜΟΝ ΤΙΣ ΘΥΜΑΤΑΙΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕ ΜΑΣ ΧΡΗΟΥΧΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΙ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΡΙΖΑΤΟΑΠΟΛΛΩΝ ΜΗ ΠΑΤΕΡΑΠΥΡΩΜΑ ΣΟΥ ΑΙΤΩΤΙ ΕΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΑ(ΧΟΡΟΣ)ΕΙΣ ΣΕ ΑΓΓΕΛΕ ΑΜΕΜΠΤΕ ΚΑΙ ΑΧΡΑΝΤΕ ΘΕΕ ΑΜΕΜΠΤΕ ΕΡΧΟΜΕΝΕ ΘΕΙΕ ΠΑΛΙΝ ΣΥ ΕΡΧΟΜΕΝΕ ΘΕΕΤΩΡΑ ΑΠΟΟΟΟΛΛΩΝ ΔΕΙ ΠΥΡΩΜΑ ΔΕ ΘΕΕ ΖΗΤΩ(ΧΟΡΟΣ)ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΚΑΙ ΕΙΠΑΝ ΜΕΝ ΕΕΕΕΕΕΕΥ ΣΕ ΟΝΟΜΑΤΑΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΙ ΟΥΧΙ ΜΗ ΔΕΙ ΠΟΤΕ

Επεξηγήσεις:

Πριν ξεκινήσει το Μovement III το χειροκρότημα σημαίνει την είσοδο των 2 σοπράνο στο χώρο της τελετής, και με ήχους άρπας ξεκινά η εξιστόρηση. Όχι τυχαία η επιλογή άρπας. Κλασικό αρχαιοελληνικό μουσικό όργανο. Η αοιδός εξιστορεί με τη συνοδεία λυρικού οργάνου,.,.όπως τότε...που εξιστορούνταν τα δυο γνωστά μας έπη.

ΠΑΤΕΡΑ ΖΗΝΑ, ΕΔΩΣΙ ΤΟ ΣΩΜΑ (=Πατέρα Δία εσύ έδωσες το σώμα, εσύ μας έπλασες). Είναι λάθος να πούμε εδώ, πως ο Χορός προφέρει ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ, γιατί προηγείται κλητική πτώση. Σκεφτείτε λίγο. Αν πούμε πχ «Γιάννη έδωσε σε κάποιον κάτι» η πρόταση δεν έχει σωστό συντακτικό νόημα. Αν όμως, πούμε «Γιάννη έδωσες σε κάποιον κάτι», είναι συντακτικά σωστή. Δεδομένου ότι, ο συνθέτης έγραψε τους στίχους, και δεδομένου επίσης, ότι είναι γνώστης της Καθαρεύουσας, δε θα ήταν λογικό σε αυτό το σημείο να γράφει ΕΔΩΣΕ (έναν καθαρά δηλαδή δημοτικό τύπο του ρήματος ΔΙΝΩ). Αν όμως πάρουμε τον αρχαϊκό τύπο του ρήματος ΔΙΝΩ που είναι ΔΙΔΩΜΙ, στο δεύτερο πρόσωπο γίνεται «ΔΙΔΩΣΙ». Καθότι η καθαρεύουσα είναι συνδυασμός αρχαίας και ελληνικής νεότερης....δείτε τι γίνεται:
ΔΙΔΩΜΙ + ΔΙΝΩ στον αόριστο = ΔΙΔΩΣΙ + ΕΔΩΣΑ = ΕΔΩΣΙ. Στην καθαρεύουσα, ο σχηματισμός των λέξεων γίνεται κρατώντας το πρόθεμα της λέξης από τη δημοτική παράδοση, και προσθέτοντας κατάληξη αρχαϊκής γλώσσας. Με αυτόν τον τρόπο αποκτά και νόημα η φράση «ΕΔΩΣΙ ΤΟ ΣΩΜΑ» εσύ έδωσες το σώμα ΟΣΟΙ ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΗΛΥΣΙΑ ΑΣ ΜΝΩΜΕΝ ΑΝΕΥ ΣΟΥ (όσοι ήρθαν πέρα από τα Ηλύσια Πεδία [εννοεί τους Άτλαντες], ας θυμηθούμε, ήρθαν χωρίς εσένα, πλάστηκαν όχι από σένα) ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΜΕΝ ΑΓΩΝΙΣΘΗΚΑΝ ΚΟΣΜΟΝ ΤΙΣ ΘΥΜΑΤΑΙ (κατέβηκαν μεν (αυτοί= τα παιδιά σου) κι αγωνίσθηκαν στον κόσμο, αλλά ποιος το θυμάται αυτό;)


ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕ ΜΑΣ ΧΡΗ (Πάντα μας όριζες πως πρέπει) ΟΥΧΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΙ ΔΑ-ΝΕΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΡΙΖΑΤΟ (ουδεπώποτε να μην δανείζουν (τα παιδιά σου) τη ρίζα τους / να μην δίνουν στους άλλους ότι εσύ όριζες νια αυτούς, εμάς δηλ.)

Προφανώς η αοιδός αναφέρεται στον καυγά που κάποτε δημιουργήθηκε ανάμεσα στους αθάνατους θεούς, όταν ο Δίας διαφώνησε με τον πατέρα του τον Κρόνο, λίγο πριν την Τιτανομαχία, σχετικά με το αν θα έπρεπε οι θνητοί να έχουν σχέσεις με τους μη θνητούς από τις άλλες φυλές, που δεν άνηκαν σε αυτούς που ο Δίας «έπλασε».

ΑΠΟΛΛΩΝ ΜΟΙ (Απόλλωνα μου) Παρακαλεί τον Απόλλωνα. Συνεχίζοντας τον αποκαλεί πατέρα. Στη οθόνη εμφανίζονται μινωικές φιγούρες να κρατούν το πρώτο και το τελευταίο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου, της πρώτης γλώσσας παγκοσμίως. (Σημ. Προσπαθήστε να αποκωδικοποιήσετε το αλβάβητο ως εξής... «ΛΑ φαβή τα γα μ' αδ' ελ τα ε ψιλόν» να δείτε τι κωδικά μηνύματα κρύβει!) ΠΑΤΕΡΑ ΠΥΡΩΜΑ ΣΟΥ ΑΙΤΩ (=πατέρα (Δία) σημάδι σου ζητώ) Μυθολογικά, μπορεί ο Δίας κι ο Απόλλωνας να έχουν σχέση πατρός - υιού, αλλά στη ουσία η δωδεκαθειστική θρησκεία είναι μονοθεϊστική. Δηλ...ο Δίας, έχει όλες τις θεϊκές ιδιότητες, που για ευκολία τις έχουν μοιραστεί τα παιδιά του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως πολλές θεότητες είναι τμήματα του σώματος του. Η Αθηνά, βγαίνει από το κεφάλι του, ο Διόνυσος από το πόδι του...Ακόμη κι ο Αδης (ΑΔΗΣ/ΑΔΙΣ), αν γίνει αναγραφή στο όνομα του, βγαίνει ΔΙΑΣ. (Περισσότερα περί των θεών, βλ. ΝΙΚΟΣ ΛΙΤΣΑΣ.)

ΤΙ ΕΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΑ (Τι Έλληνες ζουν στη Γη;) Το ΓΑ είναι δωρικός τύπος και μορφή αττικής διαλέκτου για την επονομασία της Γης. ΓΑΙΑ > ΓΑ > ΓΗ. Η αοιδός αναρωτιέται, τι Έλληνες υπάρχουν πλέον στην Γη; Πόσοι απέμειναν από αυτούς που εσύ έπλασες, πάτερ ω Ζεύ; Το ΕΙ εδώ δε μπορεί να έχει υποθετική σημασία, κακώς υπάρχει ρηματική φράση που να το συνοδεύει και μάλιστα σε δημοτική2 γλώσσα, άρα πρόκειται προφανώς για το δωρικό τύπο του γράμματος Ε (του αρχικού γράμματος της λέξης Ελλην) σε ϋέση υποκειμένου, κάτι που συναντάμε και στην προμετωπίδα του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, στο μέσον της γνωστής σε όλους φράσης ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ (ΕΙ) ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ. Ο Πλούταρχος στο έργο του «Το Ε το εν Δελφοίς» αναφέρεται στην ιστορία αυτού του Ε(Ι).

Αν το ΕΙ ήταν υποθετικός σύνδεσμος, θα έπρεπε με βάση το συντακτικό της αρχαίας ελληνικής να έχουμε αμέσως μετά Οριστική ή Δυνητική Ευκτική έγκλιση ρήματος3, και μάλιστα ο τύπος του ρήματος να είναι σε αρχαία γλώσσα, κάτι που φυσικά δε γίνεται με το «ΖΟΥΝ». Άρα το ΕΙ είναι σε θέση άρϋρού κι ουσιαστικό, θα μπορούσαμε δηλαδή να το χαρακτηρίσουμε ως αντωνυμικό ΕΙ.

Επίσης σε επόμενο Movement μια εκ των σοπράνο θα πει «ΕΙ ΤΙΣ ΕΙ ΜΗ ΤΗΝ ΕΦΟΒΗΘΕΙ ΕΙ ΤΗΝ ΔΕΙ...» που σημαίνει... «Αν κάποιος ΕΙ (=Έλλην) την δει, να μην την εφοβηθεί». Αν πάλι κάνουμε καθαρή συντακτική ανάλυση, το ρήμα της φράσης «ΤΙ ΕΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΑ», είναι το «ΖΟΥΝ». Ποιοι ζουν ή μάλλον τι ζει; Οι ΕΙ ζουν, που, όμως; «Στη ΓΑ». Άρα, προφανώς, το ΕΙ δεν είναι υποθετικό σύνδεσμος, αλλά κωδικοποιημένο μήνυμα σε θέση ουσιαστικού.
Ο Χορός σύσσωμος τραγουδά τώρα ένα ύμνο στο Δία. Τον αποκαλεί ΑΓΓΕΛΕ, δηλ αυτόν που απεστάλη, ΑΜΕΜΠΤΟ και ΑΧΡΑΝΤΟ. Η μοναδικότητα του θεού και οι θεϊκές του ιδιότητες τονίζονται. «ΠΑΛΙΝ ΣΥ ΕΡΧΟΜΕΝΕ ΘΕΕ»...θεέ εσύ που και πάλι θα έρθεις. Μια άφιξη δηλώνεται εδώ από το σύμπαν, όπως και ο προηγούμενος ερχομός του θεού στη Γη. Για να έρθει πάλι, έχει ήδη έρθει μια φορά τουλάχιστον.


ΤΩΡΑ ΑΠΟΟΟΟΛΛΩΝ ΔΕΙ (=Τώρα Απόλλωνα πρέπει)

ΠΥΡΩΜΑ ΔΕ ΘΕΕ ΖΗΤΩ (Σημάδι σου Θεέ ζητώ) ζητούν οι σοπράνο. Κι ο Χορός ανταπαντά
ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΚΑΙ ΕΙΠΑΝ ΜΕΝ ΕΕΕΕΕΕΕΥ ΣΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ((Αυτοί) που ήρθαν (όχι από σένα) είπαν μεν σε σένα καλά ονόματα. Η λέξη ονόματα είναι συντακτικά σύστοιχο αντικείμενο στο «είπαν». Άρα μπορεί να μεταφραστεί κατά παράφραση....πως «αυτοί που ήλθαν όχι από σένα όμως, είπαν νια σένα καλά πράγματα...» ΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΙ (=Εσύ, όμως να μην (τους πιστέψεις)) ΟΥΧΙ ΜΗ ΔΕΙ ΠΟΤΕ (=Ούτε και πρέπει (να τους πιστέψεις) ποτέ). Ένας νεανίας εμφανίζεται στους θεατές. Το παιδί του Movement Ι ίσως;

1 H Μυθωδία είναι αντίστοιχα η πρώτη επίσημη αποστολή στο Διάστημα μετά την αλλαγή της χιλιετηρίδας!

2 Προσοχή. Ο τύπος «ζουν» είναι ο ίδιος και στην καθαρεύουσα.

3 Ενδεχομένως να μπορούσε να υπάρχει και πλάγια ερώτηση, αλλά δεν φανερώνεται κάτι τέτοιο από το κείμενο»


ΜΟVΕΜΕΝΤ IV


ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΗΧΩ
ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ
Ω (ΖΕΙ Η ΗΩ) ΝΥΞ ΕΙ (ΠΑΝΤΑ ΖΕΙ)
ΟΤΙ ΕΙΔΑ
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΖΕΙ
ΤΗΝ ΕΙΔΑ
ΑΝΑΖΗΤΑ - ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ
ΑΝΑΖΗΤΑ
ΑΑΑΑΘΑΑΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ (ΑΝΑΖΗΤΕΙ)
ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΙΛΑ
ΚΟΙΤΑ ΝΑ, ΠΑΝΤΟΥ ΝΑ ΠΑΛΛΕΤΟ!
ΜΥΥΥΣΤΠΤΙΠΠΚΑΑΑΑ ΑΘΑΝΑΤΟΟΟΟΟΝ ΖΩΗ!


(ΧΟΡΟΣ)ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΡΕΙΕ
ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΡΕΙΕ
ΑΝΑΖΗΗΗΗΤΑ ΑΝΑΖΗΗΤΑ
....
ΜΕΝ ΕΙΠΩ, ΟΥΤΩ ΔΕΙ ΠΟΤ' ΕΡΘΩ ΕΔΩ Ω ΑΣΤΡΑΠΗ ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ, ΘΑ 'ΡΘΕΙ
ΘΑ ΕΡΘΩ,
θα ερθει να ειπω
ζητα το φωσ
εισ τω διι σοφα
υποσχόμενη
οτι θα - ζω παντα εδω ανα την γα
οταν θα ερθει - σίή γα
ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΘΑ 'ΝΑΙ
ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕΙ ΟΤΙ ΗΜΙΝ
ΘΑ 'ΡΘΕΙ
ΘΑ 'ΡΘΕΙ
Ω ΝΑΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ
Ω ΝΑΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ - ΕΔΩ
ΑΝΑ ΤΗΝ, ΤΗΝ ΓΑ ΘΑ 'ΡΘΕΙ




Επεξηγήσεις:
Το Μovement IV αρχίζει με ήχους ανέμου. Γαλαξιακές εικόνες γεμάτες αστέρια από το εξωγήινο σύμπαν πλημμυρίζουν την οθόνη, ενόσω ήχοι άρπας μας οδηγούν σε ένα ταξίδι στο χρόνο. Ο αστερισμός της Ανδρομέδας και της Λύρας, με τα πλούσια χρώματα τους σημαίνουν την εισαγωγή των σοπράνο στην αρχή ενός μηνύματος προς το Δία προσεκτικά συνταγμένο σε κωδική γλώσσα. Η μία εκ των σοπράνο τραγουδώντας, κουνά το κεφάλι της σε μια στροφή κοιτώντας τους θεατές, σα να δείχνει όλο τον κόσμο, λέγοντας «ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΗΧΩ» (=ανά τον κόσμο, μέσα στην ηχώ), εννοώντας παντού στον κόσμο αυτό που αποκαλούμε Γη, μέσα κάτω από την επιφάνεια, εκεί που όταν φωνάζουμε ακούγεται η ηχώ της φωνής μας, εκεί στα Τάρταρα, «ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ» (=αναζητούν κάποιοι τον Κρόνο1).




Υπενθυμίζουμε εδώ, πως ο Κρόνος, όταν ηττήθηκε από τους Ολύμπιους θεούς φυλακίστηκε στα Τάρταρα. Κάποιοι προσπαθούν να τον βρουν. Το σκοτάδι ζει παντού «Ω (ΖΕΙ) ΝΥΞ ΕΙ (ΠΑΝΤΑ ΖΕΙ)», όμως (λέει η σοπράνο), «ΟΤΙ ΟΙΔΑ (ΖΕΙ Η ΗΩ)» (=αυτό που ξέρω [είναι πως] η Ηώ [=η Αυγή] ζει). Αρα, υπάρχει ακόμη ελπίδα. «ΠΑΝΤΙ ΤΟ ΖΕΙ ΤΗΝ ΕΙΔΑ» (=Παντού αυτό ζει, την είδα).




Η χρήση του άρθρου ΤΟ σε μια τέτοια φράση, φαντάζει εντελώς παράλογη, αφού δεν καταλήγει σε κανένα νόημα. Κι όμως! Αν θεωρήσουμε πως οι Έλληνες θεοί, δεν ήταν τίποτε άλλο από ανθρώπους που είχαν ξεπεράσει τα δεινά της ζωής, και χρησιμοποιώντας την «άγνωστη» στο ευρύ κοινό τότε τεχνολογία, μπορούσαν να κάνουν αυτά που στη λαϊκή μας παράδοση έμειναν γνωστά ως θαύματα, τότε μπορούμε να συμπεράνουμε, πως ακόμη και η Αυγή, θα ερχόταν μετά τη Νύχτα πάνω σε ένα άρμα, με το οποίο θα έχυνε άπλετο φως στη Γη, πριν εμφανιστεί και το άρμα του θεού Ήλιου, για να φωτίσει τον κόσμο. Τότε, το άρθρο ΤΟ αποκτά σημασία, καθώς αναφέρεται στο ΑΡΜΑ της Αυγούς, και η αντωνυμία ΤΗΝ (ΕΙΔΑ), να αναφέρεται στη θεότητα. Τι κάνει, όμως, η Ηώ εδώ;




«ΑΝΑΖΗΤΑ - ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ», «ΑΝΑΖΗΤΑ», «ΑΑΑΑΘΑΑΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ (ΑΝΑΖΗΤΕΙ)» (=αναζητά σε όλη τη Γη, [να βρει] Αθάνατη ζωή). «ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΙΛΑ» (=Μιλάει [η Ηώ] μυστικά). «ΖΗΤΩ» (=κραυγή χαράς, που συμπληρώνεται παράλληλα με την υπόδειξη «ΚΟΙΤΑ ΝΑ, ΠΑΝΤΟΥ ΝΑ ΠΑΛΛΕΤΩ» (-Κοίτα, να όλη η πλάση το φανερώνει αυτό που λαμβάνει χώρα), κι αμέσως ο Χορός σηκώνει το δεξί του χέρι και δείχνει στους θεατές τον κόσμο. Κάτι γίνεται, ήδη, αυτή τη στιγμή. «ΜΥΥΥΣΤΙΙΤΙΙΙΙΙΚΑΑΑΑ ΑΘΑΝΑΤΟΟΟΟΟΝ ΖΩΗ» (Μυστικά για την αθάνατη ζωή [λέει η Ηώ]).




Ο Χορός τότε απαντά «ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΡΕΙΕ» εις διπλούν, με το χέρι στην καρδιά, σα να δηλώνει τη σοβαρότητα και την αλήθεια των λεγόμενων. Η Ηώ περιμένει έναν Άρειο, προφανώς να έρθει. Αν η προσφώνηση ΑΡΕΙΕ, απλά δηλώνει την καταγωγή, τότε κάποιος κατοικεί στον πλανήτη ΑΡΗ, για τον οποίο γίνεται και η Μυθωδία. Αν, όμως, δηλοί μια ιδιότητα υπεροχής, τότε θα μπορούσε αυτός ο Κάποιος που έρχεται να είναι οποιοσδήποτε. Η Ηώ συνεχίζει ακόμη να «ΑΝΑΖΗΤΑ».




«ΜΕΝ ΕΙΠΩ, ΟΥΤΩ ΔΕΙ ΠΟΤ' ΕΡΘΩ ΕΔΩ Ω ΑΣΤΡΑΠΗ» (=θα πω μεν κάτι, αλλά [ότι πω] δεν πρέπει ποτέ να [ακουστεί; φανερωθεί;]). Η έλλειψη του ρήματος δηλώνεται παρακάτω. Είναι εμφανής η συντακτική σχέση των δυο φράσεων. «ΜΕΝ ΕΙΠΩ» ως κύρια πρόταση, που εξαρτά την επόμενη «ΟΥΤΩ ΔΕΙ ΠΟΤ' ΕΡΘΩ ΕΔΩ Ω ΑΣΤΡΑΠΗ». Κάποια άφιξη επισημαίνεται, ενός προσώπου, που θα έρθει ως αστραπή (γρήγορα ίσως, ή πολύ φωτεινά;) σε όλη τη Γη «ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ, ΘΑ 'ΡΘΕΙ». Ποιος ή μάλλον, ΠΟΙΑ θα έρθει;




«ΘΑ ΕΡΘΩ» (=θα έρθω [λέει η Ηώ-μεταφέρει τα λόγια της]), «ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩ» συνεχίζει η Ηώ (να πω [θέλω} πως θα έρθει)!. Ζητά να βρεί το Φώς, στη σοφία του Δία «ΖΗΤΑ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΙΣ ΤΩ ΔΙΙ ΣΟΦΑ», κι υπόσχεται πως θα ζει για πάντα εδώ στη Γη, όταν με το καλό έρθει, «ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΗ ΟΤΙ ΟΑ - ΖΩ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ».




«ΣΤΗ ΓΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΘΑ 'ΝΑΙ» (=Στη διάρκεια της παραμονής της στη Γη θα είναι δίπλα μας, με το μέρος μας, για να μας πει, πως [για/σε] σας θα έρθει) - «ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕΙΝ ΟΤΙ ΥΜΙΝ ΘΑ 'ΡΘΕΙ». Το ΥΜΙΝ λανθασμένα έγραψε ο φίλος Εχετλαίος με «Η» γιατί αν ήταν να γραφτεί με «Η» θα ήταν απλά ένας πλεονασμός στη ροή του λόγου. Με «Υ» όμως, αλλάζει το πρόσωπο αναφοράς, και βγαίνει γενικότερα νόημα από τα λεγόμενα. «ΘΑ 'ΡΘΕΙ Ω ΝΑΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ» Επιφωνήματα ευτυχίας προφέρονται, που επικυρώνουν την επικείμενη άφιξη. «Ω ΝΑΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ - ΕΔΩ ΑΝΑ ΤΗΝ, ΤΗΝ ΓΑ ΘΑ 'ΡΘΕΙ» θα έρθει εδώ, σε όλη τη Γη.




Το Movement θα κλείσει με συνοδεία διαφόρων ήχων. Ο «θόρυβος» που παράγεται από τα τύμπανα, σε συνδυασμό με τις υπόκοφες φωνές του Χορού, υποδηλώνει τη σημασία του μηνύματος. Όλα μεταφέρονται ηχητικά σε σιγανούς τόνους, για να κρατηθούν μυστικά. Μετά από μερικές φωνητικές κορώνες, όλοι οι τραγουδιστές, σα να πέφτουν σε «χειμερία νάρκη», ρίχνουν απότομα τους τόνους, αφήνοντας με σιγανή φωνή να μεταφέρεται στο σύμπαν το μήνυμα. Οι τυμπανοκρουσίες, όμως που σταδιακά αυξάνουν και σε έκταση και σε θόρυβο, ίσως είναι κάλυψη για την άφιξη. Προκαλείται θόρυβος, για να μην ακουστεί πότε, που και ποιοι έρχονται. Εικόνες του κόκκινου πλανήτη προβάλλονται στους θεατές, ενόσω ο Χορός σηκώνει τα χέρια του ψηλά σε στάση ικεσίας, κοιτώντας ψηλά στον ουρανό. Το ίδιο κάνουν και οι βασικοί συντελεστές της παράστασης.


Παρατηρήστε την εικόνα ενός άνδρα, με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό. Ο φωτισμός του χώρου αλλάζει και «μαυρίζει» αστραπιαία, σα να κατεβαίνει κάτι από ψηλά που ρίχνει τη σκιά του στο χώρο, ενώ δευτερόλεπτα μετά ο μαέστρος φωνάζει σε όλους τους συντελεστές, στα αγγλικά, χωρίς όμως να ακούγεται η φωνή του στους θεατές, γινόμενος, ωστόσο καθαρά ορατός στο Χορό “COME ON THIS IS WHAT WE ARE WAITING FOR”. (=ελάτε, αυτό ήταν που περιμέναμε), κι ο Χορός αυξάνει αυτόματα την κραυγή-ένταση της ικεσίας του προς το θείο και σταματά. Ο Δίσκος της Φαιστού σχηματίζεται από τα λέιζερ γύρω από το Ολύμπειο περικλείοντας στο εσωτερικό του τμήμα ολόκληρο τον αρχαίο ναό, ενώ στο κέντρο του δίσκου εμφανίζεται ο κόκκινος πλανήτης. Το Movement «κλείνει» επίσημα εδώ, ωστόσο το χειροκρότημα του κοινού - που έχει εντωμεταξύ ενθουσιαστεί από την παράσταση - διαρκεί για πολύ περισσότερο.




Ακόμη, όμως και τώρα, παρά την εμφανή χαρά κι ικανοποίηση των θεατών, ο συνθέτης φανερά μετρημένος απλά υποκλίνεται, χωρίς ίχνος έκφρασης προσωπικής ικανοποίησης, ενόσω το κοινό συνεχίζει να χειροκροτά, και οι δυο σοπράνο έχουν στρέψει το βλέμμα τους προς τον ουρανό, αναζητώντας σημάδια <σήμα-δια>, <σήματα από το Δία>! Κι ενώ, οι περισσότεροι, απλά θα καταλάβαιναν πως το χειροκρότημα είναι απλά το μέσο έκφρασης των συναισθημάτων του κοινού σε αυτή τη χρονική στιγμή, ο συνεχής κρότος που παράγεται από τις τόσες παλάμες στο χώρο, συνεχίζει να παράγει «θόρυβο». Με λίγα λόγια...ο θόρυβος που έκανε η ορχήστρα, τώρα έμμεσα παράγεται από το κοινό.

MOVEMENT V

ΑΡΗ ΩΣ ΦΩΤΕΙ ΘΑ..
ΠΡΟΣΜΟΝΕΙ ΝΑ...



(ΧΟΡΟΣ)
ΔΙΑ ΘΕΕ ΕΛΑ ΕΔΩ
ΕΦΙΧΘΕΙ Η ΗΩ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑ
ΑΡΗ ΩΣ ΦΩ-(ΧΟΡΟΣ:ΗΡΘΕ)-ΤΕΙ ΕΔΩ



(ΧΟΡΟΣ)


ΕΛΛΑΔΑ ΜΗΝ
ΑΡΗ ΩΣ ΑΕΙ ΠΝΟΥ ΚΑΤΕΒΑ



(ΧΟΡΟΣ)ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΘΕΑΜΕΝΕ
Η ΜΗΤΕΡΑ



(ΧΟΡΟΣ)ΟΥ ΣΥ ΘΑ ΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕ ΕΔΩ
(ΧΟΡΟΣ:ΜΗ ΣΥ ΝΑ ΕΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ) ΜΗ ΔΕΙ ΝΥΧΤΑ ΟΥΤΕ ΕΔΩ



(ΧΟΡΟΣ)
ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΟΥ ΣΥ ΜΕΝ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΩ ΕΦΙΧΘΕΙ ΕΔΩ!



(ΧΟΡΟΣ)
ΜΕΝ ΔΕ ΕΥ ΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΝ ΣΕ ΕΥ ΔΕ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΩΡΑ ΕΥ ΖΗΤΑΩ
ΠΑΤΡΙΔΑ



(ΧΟΡΟΣ)ΘΕΑΜΕΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΛΑ ΔΙΑ - ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ ΔΙΑ
ΕΛΑ ΔΙΑ - ΕΔΩ
ΕΛΑ ΔΙΑ - ΕΔΩ ΤΩΡΑ ΔΙΑ - ΕΔΩ

ΕΛΑ ΔΙΑ -
ΕΔΩ
ΤΩΡΑ ΔΙΑ
-ΕΔΩ
ΕΛΑ ΔΙΑ -
ΕΔΩ
ΤΩΡΑ ΔΙΑ
-ΕΔΩ
ΤΩΡΑ

ΔΙΑ - ΑΕΙ

ΕΛΑ

ΔΙΑ - ΑΕΙ

ΕΛΑ

ΔΙΑ - ΑΕΙ

ΕΛΑ

ΔΙΑ - ΑΕΙ

ΕΛΑ

ΔΙΑ - ΑΕΙ


Επεξηγήσεις:
Μετά το πέρας του μηνύματος, ακολουθούν δύο διαφορετικά Movement. Το πρώτο νια τη μια μόνο σοπράνο, το δεύτερο μόνο για τη δεύτερη. Πολλοί θα σκεφτούν πως ο συνθέτης θέλησε να δώσει τη δυνατότητα σε κάθε μια προσωπικά να ξεδιπλώσει το ταλέντο της, «γράφοντας» ένα «κομμάτι» της συμφωνίας ειδικά για τη κάθε μια. Κάνοντας, όμως μια προσεκτικότερη ανάλυση στο έργο, θα «δούμε», πως αυτά τα δύο Movement., δεν υμνούν τον Δία, όπως γινόταν ως τώρα, αλλά αναφέρονται στον ΑΡΗ και σε έναν από τους δορυφόρους του, το ΔΕΙΜΟ. Αν αναγραμματίσουμε το όνομα του ΑΡΗ, γίνεται ΑΡΕ / ΡΕΑ, που δηλοί τη ΜΗΤΕΡΑ. Ας ξεκινήσουμε όμως με το Movement..



«ΑΡΗ ΩΣ ΦΩΤΕΙ ΘΑ». (=Αρη ως φως θα [έρθεις;]) «ΠΡΟΣΜΟΝΕΙ ΝΑ» (=Προσμένει να [έρθεις]). Ποια «αφήσαμε» να περιμένει την άφιξη; Την Ηώ, που κι αυτή με τη σειρά της περιμένει μια ακόμη θηλυκή θεότητα να έρθει...αυτή που υποσχέθηκε να μείνει για πάντα στη Γη. Μυκηναϊκές φιγούρες εμφανίζονται στην οθόνη.



Ο Χορός μιλάει... «ΔΙΑ ΘΕΕ ΕΛΑ ΕΔΩ, ΕΦΙΧΘΕΙ Η ΗΩ ΜΕ ΤΩ ΔΙΑ» (=θεέ Δία, έλα εδώ, η Ηώ [ήδη] έφτασε με το Δία {ε;}). Μα πως είναι δυνατόν η Ηώ να έχει ήδη φτάσει με το Δία, και ο Χορός να παρακαλάει τον ίδιο το Θεό να έρθει. Μήπως ο 2ος ΔΙΑΣ, με τον οποίο κατέφθασε κι η Ηώ, δεν είναι ο Θεός, αλλά ένα ΑΡΜΑ (του Θεού); Κάτι, φάνηκε να κατέβηκε στο προηγούμενο Movement. Ο Χορός αναρωτιέται ξάφνου αν ήρθε κάτι, ενώ σημαίνει στον Αρη να έρθει ως «ΦΩΤΕΙ ΕΔΩ», ενώ το Ολύμπειο «βάφεται» στο χρυσό φως.



«ΕΛΛΑΔΑ ΜΗΝΗ2*» (=Ελλάδα Σελήνη) φωνάζει ο Χορός. «ΑΡΗ ΩΣ ΑΕΙ ΠΝΟΥ ΚΑΤΕΒΑ» (=Αρη όπως πάντα, σαν αγέρας φύσα, [και] κατέβα). «ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΘΕΑΜΕΝΕ» αναρωτιέται κιόλας. (=Μήπως ήρθες κιόλας εσύ, που έχεις γίνει ορατός στο παρελθόν;)



Η ΜΗΤΕΡΑ δηλώνει η σοπράνο. Κάποια ήρθε. Η μητέρα είναι. Κι ο Χορός απαντά «ΟΥ ΣΥ ΘΑ ΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕ ΕΔΩ» (=Ούτε εσύ θα μείνεις κι απόψε εδώ!)
«ΜΗ ΣΥ ΝΑ ΕΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΗ ΔΕΙ ΝΥΧΤΑ ΟΥΤΕ ΕΔΩ» (=Μήτε εσύ να περάσεις από εδώ, ούτε πρέπει να νυχτωθείς εδώ) «ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ» (=μήπως είσαι τώρα εδώ;), αναρωτιέται ο Χορός. «ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΟΥ ΣΥ ΜΕΝ ΕΔΩ» (=Ούτε κι εσύ να είσαι εδώ!) συμπληρώνει.



«ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΩ ΕΦΙΧΘΕΙ ΕΔΩ» (=Με την ΑΡΓΩ έφτασε εδώ!). Τώρα μαθαίνουμε, πως ακόμη ένα άρμα μετέφερε τη ΜΗΤΕΡΑ εδώ, που ονομάζεται Αργώ.
«ΜΕΝ ΔΕ ΕΥ ΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ» =[Και το Καλό (=δικαιοσύνη) σε σένα στο κόσμο (έφερε)] «ΜΕΝ ΣΕ ΕΥ ΔΕ ΤΟ ΛΟΓΟ» = (έφερε) όμως σε σένα και το Καλό της Λογικής (του Ορθού Λόγου) «ΤΩΡΑ ΕΥ ΖΗΤΑΩ» (=Τώρα Καλό (πάλι) ζητάω) ΠΑΤΡΙΔΑ προφέρει η σοπράνο. (=για την πατρίδα!)



Η αοιδός τονίζει την άφιξη της Μητέρας, κι ο Χορός συγκαταβατικά με σιγανό τόνο στη φωνή του προστάζει να μην μείνει η Μητέρα εδώ τώρα. Ούτε να περάσει (να εμφανιστεί) από εδώ πρέπει, ούτε να περάσει τη νύχτα της εδώ. Πρέπει επομένως να κρυφτεί. Δεν ήρθε ακόμη η στιγμή της εμφάνισης της. Μπορεί ως Μητέρα να έφερε με την παρουσία της τη Λογική και τη Δικαιοσύνη, αλλά και τώρα, για να έχει καλό σκοπό ο ερχομός της, για την Πατρίδα, δε πρέπει να μείνει εδώ.



«ΘΕΑΜΕΝ ΣΥΝΕΧΩΣ» (=Παρατηρούσαμε συνέχεια) συμπληρώνει ο Χορός. Ο Χορός φαίνεται να γνωρίζει τα τεκταινόμενα στη Γη, και γι αυτό καλεί τους θεούς, αλλά τους προειδοποιεί κιόλας να κρυφτούν, γιατί δεν έφτασε ακόμη η ώρα. Και συνεχίζει με προστακτικό τόνο την επίκληση του Διός, με εναλλαγές. Μια η σοπράνο λέει ΕΛΑ ΔΙΑ, μια ο Χορός απαντά ΤΩΡΑ. Ο ΖΕΥΣ πρέπει να έρθει εδώ, και να μείνει για πάντα. Και με το παρόν Movement., ολοκληρώνεται η επίκληση στο Δία. Η συχνή εναλλαγή των εκφράσεων και η συνεχής επανάληψη των «ΕΛΑ ΔΙΑ» κι «ΕΔΩ ΤΩΡΑ» φανερώνει την επιθυμία των εκφραστών για την άμεση εμφάνιση του θεού.



Σηιιείωση:Ως τώρα, από το ξεκίνημα της συμφωνίας είδαμε τους συντελεστές μέσα σε ένα ιδιαίτερο κλίμα μουσικής σε συνδυασμό με ελληνικά δημιουργήματα (ανάλματα, εικόνες, σύμβολα) να κάνουν μια επίκληση προς το ΔΙΑ, και συγκεκριμένα να εξιστορούν μέσα σε λίγα λεπτά όλο το φάσμα της ελληνικής διαχρονικής ιστορίας, από τότε που υπήρξε ο άνθρωπος στη Γη, ως και τώρα. Θα έλεγε κανείς πως αυτό το «εισαγωγικό» τμήμα της Μυθωδίας ήταν κάτι σαν ένα παραμύθι, μια καλώς ειπωμένη ιστορία, με στοιχεία που όλοι μας έχουν λίγο πολύ ακούσει, είτε από τις παραδόσεις του πολιτισμού μας, είτε διαβάζοντας τη Μυθολογία μας.



MOVEMENT VI

ΩΩΩΩ
ΔΕΙΜΟ ΑΡΜΑ
ΔΕΙΜΟ
ΔΕΙΜΟ
ΚΑΤΕΒΑ ΑΡΜΑ
Ω ΔΕΙΜΟ ΕΛΑ ΕΔΩ
ΕΛΑ ΕΔΩ
ΔΕΙΜΟ ΑΡΜ' ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ
ΕΛΑ ΕΔΩ
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ
Ω ΔΕΙΜΟ ΕΛΑ ΕΔΩ ΤΑΧΥ





(ΧΟΡΟΣ)
ΟΤΙ ΕΚΕΙ ΕΣΥ ΠΑΝΘ' ΩΡΑ
ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ
ΕΛΑ ΕΔΩ
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ΕΔΩ ΠΑΝΤΙ ΘΑ ΖΕΙ ΠΑΝΤΙ ΘΑΡΡΩ ΒΑΛΕ ΠΛΩΡΗ ΤΗ ΓΑ





(ΧΟΡΟΣ)ΟΤΙ ΕΚΕΙ ΕΣΥ ΠΑΝΘ' ΟΡΑ
ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ
ΔΕΙΜΟ ΑΕΙ ΝΑ 'ΡΘΕΙ






Επεξηγήσεις:
Μετά το πέρας του μηνύματος προς τον ΑΡΗ, ακολουθεί το δεύτερο Movement που δεν απευθύνεται στο Δία, αλλά σε έναν από τους Δορυφόρους του ΑΡΗ, τον ΔΕΙΜΟ. Ο φωτισμός του Ολυμπείου από κόκκινος του φωτός μετατρέπεται σε σκοτάδι. Μόνο τα αστέρια φέγγουν. Η αοιδός τραγουδά...






«ΔΕΙΜΟ ΑΡΜΑ»
«ΔΕΙΜΟ» εις διπλούν.
«ΚΑΤΕΒΑ ΑΡΜΑ»
«Ω ΔΕΙΜΟ ΕΛΑ ΕΔΩ»
«ΕΛΑ ΕΔΩ»
«ΔΕΙΜΟ ΑΡΜ' ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ»
«ΕΛΑ ΕΔΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ»
«Ω ΔΕΙΜΟ ΕΛΑ ΕΔΩ ΤΑΧΥ»






Κι ο Χορός λέει...
«ΟΤΙ ΕΚΕΙ ΕΣΥ ΠΑΝΟ ΩΡΑ» (=διότι εκεί εσύ τα πάντα βλέπεις)
«ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ» (=διότι έχεις την ώρα επέμβασης)
«ΕΛΑ ΕΔΩ» Η κλήση του Δείμου συνεχίζεται με επαναλήψεις. Τον καλεί να επιστρέψει για πάντα στη Γη, κι ελπίζει να παραμείνει στη Γη νια πάντα, κι ο Χορός συμπληρώνει πως ο Δείμος τα βλέπει όλα.
«ΔΕΙΜΟ ΑΕΙ ΝΑ 'ΡΘΕΙ» (=Δείμο, νια πάντα να έρθεις!)










1 Μυθολογικά, ο Κρόνος σχετίζεται με το σκοτάδι. Δε ξέρω αν εννοείται κάποιος Γιαχβέ εδώ, αλλά μάλλον όχι, γιατί σε όλο το έργο δεν έχουμε κάποια σχετική νύξη.




2 Κάποιοι ερμήνευσαν το ΜΗΝΗ ως ΜΗΝ. Η λέξη ΜΗΝΗ ωστόσο, είναι καθαρά αρχαία ελληνική. Δηλώνει το φεγγάρι μας.


MOVEMENT VII
ΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡ
ΑΡΜΑ Ω NYXT' ΑΡΡΗΤΑΠΟΤΕ ΘΑ ΕΛΘΟΥΝΠΟΤΕ ΣΤΗ ΓΑ
ΟΤΙ ΓΑΡ
ΟΥ ΤΗ ΟΥ
ΜΗ ΔΕΙ
ΜΗ THΝ NA ΔΕΙ
ΜΗ TΗΝ NA 'ΡΘΕΙ
ΜΗ THΝ NA ΔΕΙ
ΜΗ THΝ NA 'ΡΘΕΙ

(ΧΟΡΟΣ)
ΕΣΥ ΔΕ ΑΜΥΝΕΤ' ΑΠΟ ΜΑΚΡΩΝ ΚΑΙ ΕΣΘΩ
ΣΥΝΟΔΟΙ ΕΙΤΕ ΤΗΝ ΗΩ ΔΩΣΕ

ΕΙΘΕ
ΕΙΘΕ

ΕΣΕ Ω ΑΝΙΚΗΤΕ ΑΝΔΡΑ
ΑΜΥΝΕΤΑΙ (Σ) (Σ)

ΕΙ ΤΥΓΧΑΜΕΝ ΣΥ ΜΕΝ
ΑΜΥΝ (Σ) ΩΜΕΝ (Σ)
ΑΜΥΝΩΜΕΝ
ΑΜΥΝΩΜΕΝ
(Σ)ΕΛΛΗΝΟΣ
ΣΕΛΗΝ' ΟΥ
Α (Σ)
Α (Σ)
ΑΑΑΑΑ (Σ)

ΩΔΗ
ΤΩ ΔΙΑ
Ω ΔΙΑ
ΩΔΗ (Σ)(Σ)
Ω ΔΙΑ
ΩΔΗ (Σ)(Σ)
ΤΩ ΔΙΑ

ΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑ
ΜΗ ΤΙΣ ΕΙ
ΜΗ ΤΗΝ
ΕΦΟΒΗΘΕΙ....
...ΕΙ ΤΗ ΔΕΙ!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΤΑ (Σ) ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΕΧΝΗΤΟΙ ΗΧΟΙ!

Ερμηνεία
ΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡ (=γιατί....)
ΑΡΜΑ Ω ΝΥΧΤ' ΑΡΡΗΤΟ (=τη νύχτα το άρμα είναι αθέατο). Η λέξη ΑΡΡΗΤΟ χρησιμοποιείται εδώ με διαφορετική, έμμεση σημασία. Κάτι που θα εμφανιστεί στο σκοτάδι, δε θα φανεί, άρα και κανείς δε θα το δει να έρχεται, για να μπορεί να πει πως το είδε να έρχεται.
«ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΛΘΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΊΉ ΓΑ» αναρωτιέται η αοιδός.
«ΟΤΙ ΓΑΡ» (=διότι)
«ΟΥ ΤΗ ΟΥ» (= ούτε αυτή ούτε)
«ΜΗ ΔΕΙ» (=ούτε πρέπει)
«ΜΗ ΤΗΝ ΝΑ ΙΔΕΙ» (=ούτε αυτήν (πρέπει) να την δει)
:ΜΗ ΤΗΝ ΝΑ 'ΡΘΕΙ» (=ούτε να την [δει] να έρχεται) :ΜΗ ΤΗΝ ΝΑ ΙΔΕΙ» (=ούτε αυτήν (πρέπει) να την δει) :ΜΗ ΤΗΝ ΝΑ 'ΡΘΕΙ» (=ούτε να την [δει] να έρχεται)


Το άρμα, λοιπόν, που θα έρθει, θα (πρέπει) να έρθει νύχτα, γιατί τη νύχτα δεν μπορούμε να το δούμε, και να ισχυριστούμε πως ήρθε. Όμως, εκτός από το άρμα, πρέπει να μάθουμε και κάτι ακόμη. Πρέπει να μας γνωστοποιηθεί η ώρα επέμβασης. Πότε δηλαδή θα έλθει στη Γη. Κι αυτό, γιατί ούτε αυτή πρέπει να δουν, ούτε να την δουν να έρχεται. Ποια γυναίκα αναμένουμε να έρθει;, ή μάλλον, ποια ήρθε, αλλά δεν πρέπει να φανερωθεί; Η Μητέρα ήρθε. Και γιατί δεν πρέπει να φανερωθεί; Γιατί κυοφορεί προφανώς. Ο Χορός σύσσωμος προσπαθεί να προστατέψει τη Μητέρα.


(ΧΟΡΟΣ)
ΕΣΥ ΔΕ ΑΜΥΝΈΤ'ΑΠΟ ΜΑΚΡΩΝ ΚΑΙ ΕΣ Ω
ΣΥΝΟΔΟΙ ΕΙ ΤΕ (αντί ΕΙΤΕ) ΤΗΝ ΗΩ ΔΩΣΕ
ΕΙΘΕ
ΕΙΘΕ
Ο Χορός ζητά η άμυνα απέναντι στον εχθρό να γίνει σε δυο μέτωπα. Οι μεν Θεοί να πολεμούν από μακριά και μέσα. Δηλαδή, κάποιοι Θεοί να πολεμούν στο διάστημα, και κάποιοι άλλοι, εδώ στη Γη. Θα ήταν λάθος να πούμε πως ο Χορός λέει εδώ «ΑΠΟ ΜΑΚΡΩΝ ΚΑΙ ΕΣΘΩ». Ούτε τρώμε εδώ, ούτε γινόμαστε! (εσθίομαι / έσσομαι!)
Παρακαλεί για συνοδό. Συνοδό των Ελλήνων (ΕΙ) δώσε την Αυγή. Μακάρι. Μακάρι.
ΕΣΥ Ω ΑΝΙΚΗΤΕ ΑΝΔΡΑ ΑΜΥΝΕΤΑΙ (Σ) (Σ)


Μέσα σε πολλά «Σ», που δηλώνουν μυστικό, που πρέπει αν ειπωθεί και να μεταδοθεί με άκρα μυστικότητα, ο Χορός ζητά άμυνα. Κι αν μάλιστα, τύχει (και συμβεί) με μας, αν «συναντηθούμε» στον αγώνα μας, θα αμυνθούμε (κι εμείς). Θα αμυνθούμε για τον Έλληνα.
ΕΙ ΤΥΓΧΑΜΕΝ ΣΥ ΜΕΝ ΑΜΥΝ (Σ) ΩΜΕΝ (Σ) ΑΜΥΝΩΜΕΝ ΑΜΥΝΩΜΕΝ (Σ)ΕΛΛΗΝΟΣ
Στη σελήνη όχι! Να μην πάνε στη Σελήνη. «ΣΕΛΗΝ' ΟΥ»
Α () Α () ΑΑΑΑΑ(Σ)
ΩΔΗ ΤΩ ΔΙΑ (=τραγούδι στο Ζευ)
Ω ΔΙΑ
ΩΔΗ (Σ) (Σ)
Ω ΔΙΑ
ΩΔΗ (Σ) (Σ)
ΤΩ ΔΙΑ

ΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑ (=Στους ΈΛΛΗΝΕΣ)
Ένα μήνυμα για λίγους
ΜΗ ΤΙΣ ΕΙ (=Κανεις Έλλην...)
ΜΗ ΤΗΝ ΕΦΟΒΗΘΕΙ.... (=Να μη την φοβηθεί...)
...ΕΙ ΤΗΝ ΙΔΕΙ! (=Αν την δει!) 

MOVEMENT VIII
(ΧΟΡΟΣ)
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ - ΟΔΥΣΣΕΑ
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ
(ΧΟΡΟΣ)
ΗΛΘΕ Ω ΟΔΥΣΣΕΑ
ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ 

ΜΟVΕΜΕΝΤ IX
ΤΙΘΝΗΤΙ (χ3) ΤΙΘΝΗΤΙ ΩΣ ΖΗΤΕΙ Η ΜΗΤΕΡΑ
ΤΙΘΝΗΤΙ ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ Ω ΑΡΗ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΜΑΡΤΥΡΑ ΗΣΥΧΑ ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ

Η ΜΗΝΗ ΟΤΙΗΙ ΖΗΤΩΜΕΝΗ ΖΕΙ
ΜΑΚΡΙΝΑ ΗΣΥΧΑ
ΠΕΜΠΤΕΙ ΖΕΙ
ΑΚΟΙΜΗΤΗ
ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ
Ω Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΖΕΙ



(ΧΟΡΟΣ)
ΕΝΑ 'ΧΕΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΗ -ΕΛΘΕ ΕΔΩ ΜΕΝ-
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩ ΟΤΙ ΗΛΘΕ
ΜΑΡΤΥΡΑ ΜΑΣ ΜΙΛΑ
ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ


ΜΗ ΤΙΣ ΜΗ
ΜΗ ΔΕΙ
ΟΤΙ ΖΕΙ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ
ΤΗ ΘΝΗΤΗ ΩΣ ΖΗΤΕΙ ΜΗ ΘΝΗΘΕΙ ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ ΘΕ ΗΜΕΙΣ ΠΕΙ
ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ
ΜΗ ΘΝΗΘΕΙ
ΟΦΕΛΕΙ ΤΗ ΜΗΝΗ ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ Η ΜΗΝΗ Ω
ΗΛΘΑΤΕ ΕΝΘΕΝ ΚΙ ΕΣΥ ΗΜΕΤΕΡΑ ΗΛΘΑΤΕ ΕΝΘΕΝ ΚΙ ΕΣΥ ΗΜΕΤΕΡΑ



Παρατηρήσεις: Οι σοπράνο παρακαλούν. Η Μητέρα, που ήρθε, παρακαλά τον Αρη να μην αφήσει να συμβεί η Μοίρα. Να μην υπάρξει θάνατος. Η Ειμαρμένη, το αναπόφευκτο της Μοίρας, είναι εδώ, ΖΕΙ, και έρχεται στη Γη. Μυστικά μας μιλά. Η Μητέρα παρακαλεί να μην συμβεί το μοιραίο του θανάτου. Γιατί, κάτι τέτοιο θα ωφελήσει τη Σελήνη. Ο Χορός καλεί να έρθουν οι Θεοί στη Γη, και μαζί και η Μητέρα.

ΜΟVΕΜΕΝΤ Χ
(ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ) (ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙΑ Κ--ΛΑ ΔΙΑ Ε--ΛΑ ΔΙΑ


Ε—ΛΑ ΔΙΑ Ε--ΛΑ
ΕΛΑ
ΖΗΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ ΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ
ΖΗΤΩ ΙΈ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ
ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ
ΠΑΙΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕΙ ΠΑΙ ΔΕ ΠΑΙ
ΖΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΖΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΔΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΜΟΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΔΙ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ Α ΙΈ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΤΗΝ ΜΗ-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΝΗ Α-
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΕΙ-ΕΛΑ
ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ
ΖΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΣΟΙ (Χ4)


Σημειώσεις
Η Συμφωνία «κλείνει» με επανάληψη του 1ου Movement, μόνο που τώρα κατονομάζεται η Μητέρα. Η Πηνελόπη. Ακολουθούν δυνατά χειροκροτήματα, ενώ στην οθόνη έχουν προβληθεί εικόνες ενός ήλιου, και πίσω του ένα άρμα. Ένα άρμα ταξιδεύειτον ήλιο και τον φέρνει στην Γη.


Γενικές παρατηρήσεις:
Ακολουθεί δεξίωση προς τιμήν του συνθέτη, που δέχεται πλήθος ερωτήσεων. Ωστόσο, ο Ευάγγελος Παπαθανασίου, αν και ισχυρίζεται πως δεν υπάρχουν στίχοι για τη Μυθωδία, υπάρχουν κάποιες εμφανείς αντιφάσεις στο όλο σκηνικό. Ας δεχτούμε, πως δεν υπάρχουν στίχοι, και κατ' επέκταση λόγια. Τότε ποιος ο λόγος μπροστά από τις δυο σοπράνο να υπάρχουν αναλόγια με παρτιτούρες; Στις παρτιτούρες, ως γνωστόν εκτός των μουσικών σημείων αναγράφονται και οι στίχοι. Από την άλλη πλευρά, είναι τόσο προφανής η χρήση συγκεκριμένων εκφράσεων από την ελληνική γλώσσα, που όλοι μας καταλαβαίνουμε. Η φράση πχ «ΔΙΑ ΕΛΑ», ακούγεται τόσες φορές μέσα στη συμφωνία, που είναι αδύνατον να δεχτούμε πως δεν λέει αυτό που όλοι μας ακούμε. Το να προφέρουν οι σοπράνο τυχαίους ήχους όπως «αααα», «οοο», «εεεε», δεν αρκεί. Φωνητικά τουλάχιστον αυτό είναι αδύνατο. Όποιος έχει ασχοληθεί λίγο με το θέμα της σωστής άρθρωσης και της προφοράς (ειδικά για εκμάθηση ξένων γλωσσών), ξέρει, πως τα φωνήεντα μπορεί μεν να παράγουν ήχο σε μεγάλες συχνότητες, χωρίς όμως τα σύμφωνα δεν είναι δυνατόν να παραχθεί λόγος. Ύστερα, όταν ομιλούμε, με το στόμα, χρησιμοποιούμε κάποια όργανα.





Πχ....αν προσπαθήσουμε να προφέρουμε αργάτη λέξη «ΠΑΙΔΙ», να τι θα συμβεί. Κάντε μαζί μου το ακόλουθο πείραμα:
«Κατ' αρχάς όταν ξεκινάμε να πούμε το Π, τα χείλη μας είναι σφιχτά ενωμένα και για να ακουστεί ο φθόγγος Π, χρειάζεται στιγμιαία να ανοίξουμε τα χείλη μας, και να αφήσουμε να περάσει αέρας, με στιγμιαία ταχύτητα. Ο δι-φθόγγος [ΑΙ ]/ Ε στην προφορά του, για να σχηματιστεί, πρέπει από το σημείο που τα χείλη μας έχουν στιγμιαία ανοίξει για να προφερθεί το Π, να ανοίξουν ακόμη περισσότερο προς αντίθετες άκρες, σαν να κάνουμε ένα πλατύ χαμόγελο, ενώ για το σχηματισμό του φθόγγου Δ, η γλώσσα, που τόση ώρα παρέμενε ακίνητη στη στοματική κοιλότητα, ξαφνικά, με το που σχεδόν ολοκληρώνεται η προφορά του ΑΙ/Ε ήδη έχει σηκωθεί από τη βάση της και έχει αρχίσει να προβάλεται προς τα έξω. Όταν δε ολοκληρωθεί η άρθρωση του Δ, η γλώσσα μας, έχει τοποθετηθεί κάτω από την πάνω οδοντοστοιχία μας, και λίγο προς τα έξω, ενώ διατηρείται ακόμη το «πλατύ χαμόγελο» από το Ε. Για την άρθρωση τέλος του Ι, η γλώσσα τραβιέται απότομα μέσα». Με βάση αυτό το τυχαίο παράδειγμα, ήθελα απλώς να σας αποδείξω, πως όταν μιλάμε, και ειδικά όταν προφέρουμε φωνήεντα, η γλώσσα μας παραμένει ακίνητη στο στόμα, ενώ όταν σχηματίζουμε σύμφωνα, κινείται και «μπαίνει» σε συγκεκριμένες θέσεις, παράγοντας διάφορους τόνους. Το γνωστό μας Λ, πχ, αν βάλουμε τη γλώσσα πίσω από την πάνω οδοντοστοιχία μας, ακούγεται καθαρά, όπως στη λέξη ΛΑΟΣ. Αν όμως τραβήξουμε τη γλώσσα μας προς τα πίσω και λίγο πάνω προς τη ρινική κοιλότητα, το Λ ακούγεται περίεργα (βλάχικα θα πουν πολλοί!), όπως στη λέξη ΕΛΛΙΑ. Οι κάτοικοι της νοτίου Ελλάδος χρησιμοποιούν το πρώτο Λ στο λόγο τους, ενώ οι κάτοικοι από τη Λάρισα και πάνω το δεύτερο Λ. Και προφανώς, η μη σωστή στο αυτί χρήση και προφορά συγκεκριμένων «συχνοτήτων» προκαλεί γέλιο, σε όσους δε το έχουν συνηθίσει. Αυτά περί προφοράς».



Από το παραπάνω πείραμα καταλαβαίνουμε, πως αν αρχίσουμε και παρατηρούμε τις κινήσεις της γλώσσας στις σοπράνο πχ μόνο, καταλαβαίνουμε πως παράγεται λόγος, άρα η υπόθεση των «αααα», «οοο», «εεεε», δεν ευσταθεί. Όλα τα φωνήεντα για να παραχθούν, χρειαζόμαστε ένα καλά ανοιχτό στόμα. Απαξ και τα χείλη κουνιούνται....προφέρονται και σύμφωνα.
Ας επιστρέψουμε, όμως, στο μύθο.





Το Movement Ι, ξεκινά με επίκληση στο Δια, και το δεύτερο Movement εξιστορεί την ιστορία των Ελλήνων. Είναι σαν να ήθελε κάποιος να μας υποβάλει σε αυτή τη διαδικασία. Ακούμε να εξιστορούνται διάφορα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος, σε μια συγκεκριμένη σειρά, κι αυτό αμέσως μα φέρνει στο μυαλό το παρελθόν μας. Όταν αρχίσουμε να μιλάμε για κάτι που έγινε παλιά, αμέσως θυμόμαστε πολλά πράγματα, που έγιναν και πριν αλλά και μετά το συμβάν. Έτσι, με την εξιστόρηση, όλοι οι'Ελληνες, εκείνη τη νύχτα, επέστρεψαν στο παρελθόν τους. θυμήθηκαν ποιοι είναι, από που έρχονται, και τι σκοπό έχει η παρουσία τους εδώ στη Γη. Από τότε που έγινε η Μυθωδία, παγκοσμίως ένα κύμα φιλικότητας προς τον Ελληνισμό και τον ελληνικό πολιτισμό ξεχύθηκε ανα την υφήλιο. Κι ενώ ο κόσμος «χάνεται», στην Ελλάδα, όλα βαίνουν ομαλά1. Παρατηρείστε τις καταστροφές που λαμβάνουν χώρα στην υφήλιο. Στην Ελλάδα, όμως, τίποτε παρόμοιο. Τυφώνες, τσουνάμι, πλημμύρες, σαρώνουν τον κόσμο, αλλά στην Ελλάδα όλα είναι καλά. Τυχαίο; Μάλλον όχι!



Η Μυθωδία ξεκίνησε αρχικώς ως μια τελετή που εξέφρασε ως επιθυμία να την κάνει ο Ευάγγελος Παπαθανασίου, ωστόσο, το κόστος της παράστασης ξεπέρασε τα 2 δις δραχμές, σε σημείο που πολλοί καλλιτέχνες του ελληνικού στερεώματος αντιτάχθηκαν σε αυτήν. Μίλησαν για υπέρογκα ποσά δαπανών, και για καταστροφές αρχαίων ναών, όχι επειδή νοιάστηκαν για το κοινό συμφέρον, αλλά γιατί ποτέ πχ το ΥΠΠΟ δεν δαπάνησε τόσα λεφτά για ένα μουσικό υπερθέαμα, και πόσο μάλλον σε καλλιτέχνη που δεν ζει στην Ελλάδα. Πολλοί φάνηκε να θίγονται από την πολιτική του ΥΠΠΟ, και έτσι η αρχική παράσταση αναβλήθηκε και τέλος ματαιώθηκε. Με την επέμβαση όμως της υπηρεσίας διαστήματος των ΗΠΑ, της γνωστής ΝΑΣΑ, η Μυθωδία θα γινόταν, όπως έπρεπε. Το μόνο σημείο που αξίζει προσοχής, είναι το γεγονός πως για να χρηματοδοτήσει η ΝΑΣΑ την ορχηστρική συμφωνία, έπρεπε πίσω από το σκηνικό στο Ολυμπείο να τοποθετηθούν ειδικά μηχανήματα καταγραφής και μετάδοσης τηλεοπτικού σήματος, ώστε να χρησιμοποιηθεί η μουσική για την νέα, προγραμματισμένη, εκτόξευση ερευνητικής αποστολής στον ΑΡΗ. Έτσι κι έγινε.
Ας εξετάσουμε, ωστόσο και μια ακόμη παράμετρο.





Καλολογικά αναφερόμενοι στην Mυθωδία, τα Movement έχουν μια τυπική σειρά, που θα μπορούσε να αποτυπωθεί ως εξής:
ΕΠΙΚΛΗΣΗ>ΠΟΛΕΜΟΣ>ΔΙΑΣ>ΚΡΟΝΟΣ>ΑΡΗΣ>ΔΕΙΜΟΣ> ΕΛΛΗΝ>ΟΔΥΣΣΕΥΣ>ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ>ΕΠΙΚΛΗΣΗ
Η Συμφωνία ξενικά με μια επίκληση στον Θεό ΔΙΑ.





Η επίκληση περιλαμβάνει δεήσεις για άφιξη θεϊκών οντοτήτων στη Γη, και αναφορές στην Μοναδικότητα του Θεού, και στα χαρακτηριστικά του. Ύστερα, εξιστορείται μια μάχη. Στρατιές Ελλήνων μάχονται, και αναμένουν την επιστροφή των Θεών. Οι συντελεστές της παράστασης εξιστορούν τον ΔΙΑ. Μιλούν για το τι όρισε στα παλιά τα χρόνια, και μας ταξιδεύουν στον παρελθόν. Ο «σκοτεινός» Κρόνος, όμως, είναι εδώ, και γι' αυτό αποστέλλονται Θεοί, για να τον ανατρέψουν από την εγκαθίδρυση του στη Γη. Πρώτα έρχεται ο ΑΡΗΣ, που σαν άνεμος θα πάει παντού, και θα εμποδίσει την Σελήνη. Ύστερα, ο ΔΕΙΜΟΣ, προκαλώντας ΔΕΟΣ, θα έρθει γρήγορα στη Γη, και θα μείνει για πάντα εδώ, όσο ο ΕΛΛΗΝ θα πολεμά μαζί με τους θεούς. Τέλος, ο Οδυσσέας θα εμφανιστεί κι η Μοίρα θα ολοκληρώσει το καθήκον της. Η Συμφωνία κλείνει με επανάληψη επίκλησης στο θεό ΔΙΑ.
Ερμηνευτικά, τώρα, η όσο κι αν φαίνεται τυχαία αυτή σειρά των Movement, αναφέρεται σε μια τελετή, που γίνεται για να κληθεί κάποιος θεός. (θα μπορούσαμε να πούμε πως η αρχή της πρώτης επίκλησης, έγινε με τη Μυθωδία). Ύστερα, θα αρχίσει μετά από καιρό ένα πόλεμος (δεν έχει γίνει ακόμη), στον οποίο πρώτα ο ΔΙΑΣ, και μετά ο ΚΡΟΝΟΣ, θα έρθουν αντιμέτωποι. Και μέσα στη λαίλαπα του πολέμου, θα εμφανιστεί κι ο αντίστοιχος θεός, ο ΑΡΗΣ, που θα σπείρει το χάος στο πέρασμα του. Ύστερα, θα έρθει γρήγορα με το άρμα του το ΔΕΟΣ, και όλοι θα απορρήσουν με τα τεκταινόμενα. Οι Έλληνες θα πολεμήσουν μαζί με τους θεούς τους τον Κρόνο, και μετά από ένα μακρύ ταξίδι ιστορίας, μετά από μια προσωπική Οδύσσεια στη ροή του Κρόνου (Χρόνου), το Πεπρωμένο, που δε δύνανται να αποφευχθεί, θα πραγματοποιηθεί. Το Πεπρωμένο, όμως, δεν είναι μόνο «μη αναπόφευκτο», αλλά και προκαθορισμένο. Ίσως αναφέρεται έμμεσα σε μια προφητεία, που θα εκπληρωθεί, και η οποία εκπλήρωσης θα λάβει χώρα μετά από μια περίοδο πολέμου, καταστροφών, και συμπαντικών μορφών. Αρμαγεδδών. Αποκάλυψη.



Η Συμφωνία, όμως, παρόλο που αναφέρεται στη Μοίρα, που έχει τον πρώτο, αλλά και τον τελευταίο λόγο στη Ιστορία, δεν κλείνει εκεί. Γίνεται μια ακόμη επίκληση. Μια ακόμη επίκληση. Ένα ακόμη κάλεσμα.



Η Συμφωνία θα κλείσει, όταν επιστρέψουμε στην αρχή της. Όταν δηλαδή, μετά τον πόλεμο, καλέσουμε ΠΑΛΙ το Δια να εμφανιστεί. Δε ξέρω γιατί, και πιστεύω πως δεν θα είμαι κι ο μόνος που το νιώθει αυτό, αλλά σύντομα, θα γίνει μια ακόμη Μυθωδία. Ως τότε όμως, ο ελληνικός λαός θα έχει ξυπνήσει από το λήθαργο τόσων αιώνων, και θα πάρει υποσυνείδητα σύσσωμος μέρος στην επίκληση. Κι αν στον ΑΡΗ μπόρεσαν κάποιοι να ακούσουν το «πρώτο» μήνυμα μας, φανταστείτε τι θα γίνει, όταν πλήθος κόσμου αρχίσει να φωνάζει ΕΛΑ ΔΙΑ. Μήπως...και μια ακόμη νέα Μυθωδία θα λάβει χώρα σε λίγο καιρό; Οι παρατηρήσεις δικές σας.



VIDEO




Το είδαμε εδώ

.........................................................................................................................................
loading...


Αν σας άρεσε το άρθρο κάντε like… η κοινοποιήστε το και μοιραστείτε το με τους φίλους σας!